گاه نوشت های ِ یک دانشجویِ حقوق

امروز که من این قصه آغاز می کنم ،سخنی نرانم که آن به تعصبی و تزیدی کشد و خوانندگان این تصنیف گویند شرم باد این پیر را..." بیهقی"

گاه نوشت های ِ یک دانشجویِ حقوق

امروز که من این قصه آغاز می کنم ،سخنی نرانم که آن به تعصبی و تزیدی کشد و خوانندگان این تصنیف گویند شرم باد این پیر را..." بیهقی"


برگرفته از وبلاگ آقای غفوریان

در زندگی هر کسی پیش می‌آید که کارش به وکیل‌ها گیر کند، بد نیست بدانیم زندگی جالب این آدم‌ها که می‌گویند درآمدشان از جارو و پارو و این‌طور چیز‌ها بالا می‌رود، چه جوری می‌گذرد.
تا حالا پایتان به دادگاه و دادسرا باز شده؟ لازم نیست با کمال غرور بگویید: «نه‌خیر!». اگر هم باز نشده، خیال نکنید که خیلی خوش به حالتان است و بچه مثبتید. نچ، حداقل یک چهارم عمرتان بر فناست! هر چی که نباشد، دادگاه محل اجرای زنده اکثر فیلم‌ها و سریال‌هاست.
راهروهای باریکی را تصور کنید که در آنها همه‌جور آدمی ‌توی هم می‌لولند و اکثرشان پرونده نارنجی به بغل، از این اتاق به آن اتاق می‌روند. تا اینجا کمی‌ تکراری است، قسمت جالبناک(!) قضیه جایی است که هر لحظه یک قاتل یا دزد یا قاچاقچی، همراه با مامور جلویت سبز می‌شود. بعد آن طرف می‌بینی که 2 نفر توی سر و کول هم می‌زنند.
بعد از یک طرف صدای جیغ زنی می‌آید که «مهرم حلال، جونم آزاد. بچمو بده» و از این‌جور صحنه‌ها. یا اینکه یکهو 10 نفر آدم که پاهایشان را با زنجیر به هم بسته‌اند جلویت رژه می‌روند. دیدید چقدر هیجان دارد؟

همچین جای اکشنی، قسمتی از محل کار بعضی آدم‌ها هم هست؛ آدم‌هایی که خودشان جرمی‌ نکرده‌اند ولی می‌آیند اینجا تا از مردم دفاع کنند و حق آنها را بگیرند. شغلشان مثل معلم‌ها و پرستار‌ها خیلی هم شریف است؛ وکیل‌ها.
اینجا سعی کرده‌ایم زندگی و ادبیات کاری کاملا تخصصی وکیل‌ها را به زبان ساده‌تر بیاوریم ولی اگر باز هم چیزی نفهمیدید، زیاد نگران نشوید.
اول امتحان، بعد پروانه
اگر فکر می‌کنید که وکیل‌ها با تمام شدن درسشان سریع می‌روند و برای خودشان دفتر وکالت می‌زنند، زهی خیال باطل! آنها هفت‌خوان رستم و خیلی مخلفات دیگر را می‌گذرانند تا بالاخره وکیل می‌شوند. برای وکیل شدن 2 راه هست که هر کدام امتیاز‌های خودش را دارد، اما هر کدام را که انتخاب کنی، قبلش باید مدرک کارشناسی «حقوق» یا «فقه و حقوق» داشته باشی.
فرقی هم نمی‌کند که لیسانست را از فرانسه گرفته باشی یا از واحد یالقوزآباد سفلی. فقط باید مدرک داشته باشی. 2 راهش هم اینهاست:
1)
قبول شدن در امتحان مشاورین و وکلای دادگستری قوه قضائیه: قوه قضائیه هر سال با اعلام قبلی، حداقل یک بار آزمون برگزار می‌کند که به «آزمون مشاوره » معروف است. فقط کسانی که توی این دو تا رشته درس خوانده باشند می‌توانند توی این آزمون شرکت کنند و اگر قبول شوند، وکیل رسمی ‌قوه قضائیه به حساب می‌آیند.[مدت دو سال است که این آزمون برگزار نمی شود]
بعد از قبولی باید حدود 6 ماه کار آموزی کنند؛ یعنی در این مدت در جلسه‌های دادگاه حاضر می‌شوند و از پرونده‌ها گزارش می‌نویسند. بعد از گذراندن کارآموزی می‌توانند هر جور پرونده‌ای را بگیرند.
2)
قبول شدن در آزمون کانون وکلای دادگستری ایران: کانون وکلای دادگستری ایران، یک مؤسسه کاملا خصوصی و به‌شدت معتبر است. هر کشوری معمولا چنین کانونی را دارد. در حقیقت کانون، اتحادیه وکیل‌هاست.
کانون هر سال یک بار آزمون برگزار می‌کند که امتحانش از قوه قضائیه سخت‌تر است و قبول شدنش کار هر کسی نیست. اینجاست که معلوم می‌شود 4 سال درس خوانده‌ای یا مشغول علافی بوده‌ای.
بعد از قبول شدن در این امتحان باید دوره «اختیار» که 18 ماه است را گذراند. در این مدت برای کارآموز، وکیل سرپرست (که خودش باید بیشتر از 5 سال سابقه کار داشته باشد) مشخص می‌کنند و با نظارت او در این مدت پرونده‌های سبک‌تر را (پرونده‌هایی که مرجع صدور رأی آنها دیوان عالی کشور نباشد) برای وکالت به کارآموز می‌دهند.
علاوه بر این، کارآموز باید در جلسه‌های دادگاه حاضر شود و گزارش پرونده‌ها را هم تقدیم کند. بعد از این 18ماه، تازه باید در آزمون اختیار شرکت کند و اگر قبول شد باید شیرینی بخرد. البته قبلش باید قسم بخورد به تعهد در کارش. بعد برایش پروانه وکالت صادر می‌کنند و حالا می‌تواند واقعا شیرینی بخرد.
روز وکیل غروب نمی‌شود
وکیل اگر منظم، دقیق و وقت‌شناس نباشد، اصلا نمی‌تواند وکالت کند. باید برای رأی خوب گرفتن پرونده‌اش برنامه‌ریزی کند و منظم باشد. باید حواسش به تاریخ قرارهای قضائی و تنظیم زمان ـ که در پرونده‌های قضائی نقش حیاتی دارد ـ باشد؛ همین‌طور به وقت دادگاه.
ولی با همه این نظم و انضباط‌ها، زندگی یک وکیل از آن نوع زندگی‌هایی است که نمی‌شود هیچ حسابی رویش باز کرد؛ به طوری که با زندگی یک کارمند پشت میزنشین ـ که از 8صبح تا 4بعدازظهر کار می‌کند و همه دغدغه کاریش را در اداره می‌گذارد و بعد می‌رود به کانون گرم خانواده ـ 180 درجه فرق دارد. روز‌های یک وکیل معمولی، تقریبا این‌طوری می‌گذرد:
ساعت اداری
وکیل‌ها معمولا در ساعت‌های اداری می‌روند دادگاه؛ یعنی در جلسه دادگاهی که برای موکلشان از قبل تعیین شده، حاضر می‌شوند تا به جای موکلشان جلوی قاضی از او دفاع کنند.
مدت زمان دادگاه هم اصلا مشخص نیست چون هیچ محدودیت زمانی‌ای ندارد. نمی‌شود کورنومتر گرفت که تو 5 دقیقه حق داری از خودت دفاع کنی که! دادگاه ممکن است 20 دقیقه طول بکشد، ممکن است 10 ساعت.

وکیل‌ها اگر دادگاه هم نداشته باشند، گاهی لازم می‌شود برا ی پیگیری بقیه مسائل اداری پرونده بروند بخش‌های اداری مرکز قضائی.
ساعت غیراداری
طبق قانون، دفاتر وکلا باید چند ساعت در روز جوابگوی مراجعه‌کننده‌ها باشد؛ یعنی دفتر وکالت باز باشد و کسی در دفتر حاضر باشد (وکیل می‌تواند خودش دفتر نیاید و کس دیگری را جایش بگذارد). به همین خاطر وکلا معمولا عصر‌ها توی دفترشان حاضر می‌شوند و به مراجعه‌کننده‌ها جواب می‌دهند.
اگر آنجا هم نروند، می‌افتند دنبال دلیل و مدرک و شاهد برای پرونده موکلشان. همه اینها یعنی که کار وکالت صبح و شب نمی‌شناسد. تازه اگر هم درگیر کار پرونده نباشند، فکرشان مشغول پیدا کردن راهی برای نجات موکلشان است. خلاصه زندگی وکیل‌ها یعنی کار.
چند می‌گیری سوسکش کنی؟
هر طوری که حساب کنی درآمد وکیل‌ها بد نیست. بد نیست که چه عرض کنم زیادی هم خوب است! از نظر قانون، رأی دادگاه چه به نفع موکل باشد و چه نباشد، او باید حق‌الوکاله را بدهد، ولی معمولا وکیل‌های باانصاف قسمتی از قیمت حق‌الوکاله را با توافق موکل، به عنوان دستمزد می‌گذارند و قسمت دیگرش را به عنوان پاداش؛ یعنی اگر توانستند رأی دادگاه را به نفع موکل بگیرند از او جایزه می‌گیرند و اگر نه، به همان دستمزد راضی می‌شوند.
اداره امور مالیاتی هر ساله به تعداد پرونده‌هایی که وکیل دارد و همین‌طور براساس حق‌الوکاله هر پرونده، برای او مالیات مشخص می‌کند.
جیگر می‌خواد، داری؟
رو داشتن به اندازه کافی
اگر از این آدم‌هایی هستید که با دیدن هر موجود جانداری تا بنا گوش سرخ می‌شوند و کارشان به اورژانس می‌کشد، باید بی‌خیال این شغل شوید.
کلا خجالتی‌ها اصلا مال این کار نیستند. یک وکیل خوب باید آن‌قدر رو داشته باشد که برود توی دهان قاضی و طرف مقابل دعوای موکلش و سالم برگردد. وکیل در هر دادگاهش باید با حرف زدن، هم از موکل دفاع کند و هم قاضی را مجاب نماید.
خوب حرف زدن
وکیل باید استاد سخنوری باشد. بهترین وسیله‌ای که می‌شود با استفاده از آن در دادگاه رأی گرفت و حق موکل را به‌اش داد، خوب، درست و به موقع حرف زدن است. کلام، وسیله کار وکیل است. هر چقدر هم که ماده قانونی بلد باشد تا خوب بیانشان نکند، فایده ندارد.
بی‌احساس و صبور بودن
توی دادگاه حلوا خیرات نمی‌کنند؛ یا یکی زده چشم و چار یکی دیگر را درآورده یا مالش را خورده یا می‌خواهد طلاقش بدهد و از این‌جور کارها. بنا بر این دادگاه محل برخورد و دعوا و رو کم کنی در همه ابعاد ممکن است.

در نتیجه آدم‌های رمانتیک و پروانه‌ای اینجا کم می‌آورند. اگر وکیل مثلا صبح پرونده طلاق داشته باشد و عصر قتل و بخواهد برای هر کدام غصه بخورد و آبغوره بگیرد، نمی‌شود. در عین حال باید جلوی قاضی آرامش داشته باشد و زود عصبانی نشود. کمی ‌بی‌احساس باشد، بهتر جواب می‌دهد.
پایه و پیگیر بودن
شکایت کردن یا احضار شدن به دادگاه و به نتیجه رساندن یک پرونده ـ حداقل توی سیستم قضائی ما ـ آن‌قدر دنگ و فنگ دارد که صبر ایوب می‌خواهد؛ هم پیگیری اداری لازم دارد و هم درآوردن ته و توی ماجرا و تحقیق کردن. وکیل شاید مجبور شود برای یک پرونده هر جایی برود و سرک بکشد یا با هر کسی حرف بزند؛ از گنده لات محله گرفته تا نوه عموی دختر خاله متهم . عاشقان کار تکراری و پشت میزی اصلا به درد این کار نمی‌خورند.
مستدل و قانونی حرف زدن و خوب نوشتن
وکیل باید اهل استدلال باشد و درست و منطقی، حقیقت را به قاضی اثبات کند. برای این کار کتاب‌های قانون را باید خورده باشد تا از زیر و بمش خبر داشته باشد. فقط این‌طوری می‌تواند استدلال قانونی کند.
وکیل‌ها بیشتر چیز‌هایی را که برای دفاع از موکلشان لازم است، می‌نویسند و به قاضی می‌دهند تا لای پرونده بماند. به این نوشته، «لایحه» می‌گویند. پس وکیل باید بتواند استدلال‌های محکم و قانونی‌اش را خوب بنویسد.
آدم زنده هم وکیل وصی می‌خواد
از دستمزد وکیل‌ها خیلی نباید ترسید. درصورت آس و پاس بودن هم می‌شود وکیل گرفت. اگر می‌بینید کار قضائی‌تان احتیاج به وکیل دارد، از همان اول کار وکیل بگیرید، نه اینکه کار را که خراب کردید سراغشان بروید. این‌قدر هم خسیس‌بازی درنیاورید. واشر شیر آشپزخانه یا چرخ گوشت مامان نیست که خودتان تعمیرش کنید! جریان شکایت و دادگاه است، می‌افتید زندان‌ ها!
مراحل وکیل گرفتن پولدارها
فقط کسی رسما و قانونا می‌تواند وکالت کند که از کانون وکلا یا هیات اجرایی مشاورین قوه قضائیه پروانه وکالت داشته باشد. کسی که این مجوز را ندارد، نه حق وکالت و مشاوره حقوقی را دارد و نه حق دفتر زدن. اگر تظاهر به این‌جور کارها هم بکند، مجرم است و مجازات می‌شود، پس باید از قانونی بودن وکیل مطمئن شد.
با مراجعه کردن به دفتر یک وکیل قانونی باید موضوع دعوا را به طور کامل و با همه جزئیات برای او توضیح داد. شاید اصلا کار احتیاج به وکیل نداشته باشد و با یک مشاوره ساده حل شود. این را معمولا وکیل‌ها به افراد می‌گویند.

باید سر قیمت با وکیل به توافق برسید و بعد هم قرارداد وکالت ببندید. دانستن تعرفه‌های وکالت، حق مسلم موکل است ولی اگر پولتان زیادی آمده می‌توانید بیشتر از آن هم قرارداد ببندید. اما اگر دعوای مالی باشد، حکم به نفع هر کس که صادر شد، طرف مقابلش (محکوم) حق دارد فقط به اندازه تعرفه، پول وکیل را به عنوان خسارت بدهد و اگر بیشتر از آن قرارداد بسته شده باشد، پای خودش است.

موکل اصطلاحا به وکیل «وکالت قضائی» می‌دهد. برگه‌های مخصوص چاپی به اسم «وکالتنامه» برای بستن این قرارداد مشخص شده که متن قرارداد در آن هست.
این برگه 3 نسخه است که یک نسخه‌اش مال موکل می‌شود. در کنار این برگه، قرارداد حق‌الوکاله هم امضا می‌شود که یک نسخه آن هم پیش موکل می‌ماند. برگه‌ها که امضا شدند و قرارداد بسته شد، می‌توانید با خیال راحت پیگیری و همه کار‌های پرونده را به وکیل بسپارید و خودتان زیر باد کولر بستنی بخورید.
وکیل در همه جلسه‌های دادگاه حاضر می‌شود و به وکالت از شما دفاع کرده یا مسئله حقوقی را پیگیری و عاقبت به خیرش می‌کند.
مراحل وکیل گرفتن پول‌ندارها
اگر نمی‌خواهید وکیل بگیرید چون اعتماد به نفستان بالاست یا ندارید که پول وکیل بدهید، باید خودتان هر صبح پله‌های دادگاه را بروید بالا و عصر بیایید پایین. ولی اگر از دسته دوم هستید و واقعا پول ندارید و وکیل لازم دارید، می‌شود کار‌هایی کرد:
اگر موضوع پرونده حقوقی بوده یعنی دعوا سر مال و اموال باشد، باید بعد از شکایت کردن، از دادگاه تقاضای وکیل کنید. دادگاه هم «وکیل معاضدتی» تعیین می‌کند که کاملا مجانی نیست و با شما قرارداد مالی می‌بندد ولی کوپنی و کمی‌ ارزان‌تر حساب می‌کند.
اگر موضوع پرونده چیزی غیر از مال مثل قتل، حبس ابد و این‌جور چیز‌ها باشد (زبانم لال!)، دادگاه برای متهم «وکیل تسخیری» تعیین می‌کند که حق‌الوکاله آن از ردیف بودجه دادگستری تعیین می‌شود و برای متهم به قتل و... مجانی می‌افتد.
10
فرمان وکیل گرفتن
1-
به آدم‌ها‌یی که جلوی دادگاه و دادگستری پلاسند و ادعای وکالت می‌کنند، اصلا اعتماد نکنید. اینها معمولا فقط تا «تصمیم کبری» خوانده‌اند ولی آن‌قدر که رفته‌اند دادگاه، کمی ‌قانون بلدند و فقط می‌توانند برایتان دردسر درست ‌کنند و پرونده را بپیچانند! معمولا هم کلاهبردار از آب درمی‌آیند.
2-
برای اینکه از معتبر بودن وکیلتان مطمئن شوید، پروانه وکالتش را ببینید و خیالتان را راحت کنید که اصل است. تعارف که ندارید، تقلبی باشد بیچاره می‌شوید.

3-
به وکیلتان اعتماد کنید و از سیر تا پیاز ماجرا را برایش تعریف کنید. خجالت بکشید و پنهان‌کاری کنید، بعدا برایتان دردسر می‌شود. وکیل باید همه چیز را در مورد شما و پرونده بداند.
4-
کار وکالت در کشور ما تخصصی نیست؛ یعنی ما مثلا وکیل متخصص طلاق نداریم اما وکیل‌ها معمولا بسته به علاقه و رشته تحصیلی‌شان در بعضی موضوعات تجربه پیدا می‌کنند. اگر با پرس‌وجو، وکیل باتجربه‌ای در مورد موضوع پرونده‌تان پیدا کنید، حسابی به دردتان می‌خورد.
5-
وکیل همه تلاشش را می‌کند که رأی دادگاه را به نفع موکلش بگیرد ولی توقع نداشته باشید که حتما این‌طوری شود. ممکن است واقعا حق با شما نباشد. نمی‌شود که حق را عوض کرد.
6-
تحصیلات و سابقه کاری از نظر قانون در بیشتر شدن حق‌الوکاله تاثیر دارد. سراغ باسواد‌ها و باتجربه‌ها بروید، بهتر است. کمی ‌بیشتر پول خرج کنید، کارتان زودتر راه می‌افتد..
7-
اگر حوصله داشتید، خودتان هم پیگیر کارتان باشید و از وکیل پرس‌وجو کنید، شاید یادش رفته باشد.

وکیل‌هایی که نانشان آجر شد
لابد اسمشان را شنیده‌اید. سوفسطایی‌ها در حقیقت وکیل بودند، البته نه به معنی امروزی‌ها. از این وکیل‌های بد بودند.
می‌گفتند اصلا حقیقت وجود ندارد، هر کی هر چی که فکر می‌کند، همان حقیقت است. در راستای همین دُرفشانی‌هایشان هم وکالت می‌کردند.
هر کی بیشتر پول می‌داد، حرف او را در دادگاه ثابت می‌کردند.ملت هم می‌گفتند: اِ... این‌جو ریاست؟! و می‌رفتند هر کاری می‌خواستند می‌کردند چون مطمئن بودند که با پول دادن به سوفسطایی‌ها در دادگاه خلافشان توجیه می‌شود.
آن‌قدر خوب حرف می‌زدند و مخاطب را می‌پیچاندند که در عین حال می‌توانستند یک مسئله را ثابت کنند و همان مسئله را رد کنند؛ آن‌موقع سقراط بیچاره هی داد می‌زد که: بابا، ‌این کار‌ها را به جوان‌ها یاد ندهید، منحرفشان می‌کند و از این حرف‌ها... ولی با شوکران دهانش را بستند.
اما ارسطو با تدوین قواعد منطقی و فهرست کردن مغالطه‌های آنها دستشان را رو کرد و نشان داد که لای استدلال‌هایشان کروکودیل می‌رود و این‌طوری دهان همه‌شان را آسفالت کرد!
راه رفتن روی لبه تیغ
وقتی وکیل می‌شوی از یک طرف با دادگاه‌ها و قاضی‌ها و کارمندهای دفتری سر و کار داری و از طرف دیگر با موکلی که به تو اعتماد کرده و از تو توقع دارد. ولی سخت‌ترین قسمت کار، همان سر و کله‌زدن‌ها و سر دواندن‌هایی است که مجبوری توی سیستم قضائی تحمل کنی.

توی همچین سیستمی، خیلی وقت‌ها نتیجه کار طبق آن روالی که پیش‌بینی می‌کنی از آب در نمی‌آید و موکلت هم کلافه می‌شود، چون آشنایی با روال حقوقی و قضائی ندارد و نمی‌تواند تحمل کند که پرونده چک برگشتی‌اش گاهی باید تا یک سال و نیم تو آب نمک بماند!
برای زودتر تمام‌شدن کار پرونده‌ها، قانون مهلتی را برای قاضی پرونده اعلام کرده تا بعد از اعلام ختم رسیدگی دادگاه موظف باشد رأی صادر کند. الان در جریان یکی از پرونده‌های من، 9 ماه از اعلام ختم دادرسی گذشته و هنوز هفته‌ای یک بار سر می‌زنم و قاضی برای چندمین بار می‌گوید:
«
دارم رأی می‌دهم!». وقتی وکیل می‌شوی باید همچین برخوردهایی را بپذیری و باید طبیعت کار قاضی را قبول کنی؛ آنها این‌قدر سرشان شلوغ می‌شود که دیگر وقت نمی‌کنند در مورد پرونده‌ای نظر بدهند. البته این در همه شعبه‌های دادگاه‌ها عمومیت ندارد.
دادگاه‌ها در شهرستان‌ها مشغله کمتری دارند و خیلی زودتر وقت می‌کنند به کارت رسیدگی کنند. برای من یک پرونده کلاهبرداری در شهرستان پیش آمد که با 3-2 بار رفت‌وآمد توانستم برائت موکلم را بگیرم.
اگر همان پرونده قرار بود توی مشهد به جریان بیفتد، خیلی بیشتر از آن سیری که در شهرستان داشت، طول می‌کشید. بالاخره هر شغلی یک‌سری بالا و پایین دارد ولی شغل ما به راه‌رفتن روی لبه تیغ می‌ماند.
وقتی وکیل می‌شوی، مرتب با حق و ناحق سر و کار داری و باید حواست باشد که به خاطر وسوسه محیط و پول و پارتی خودت را توجیه نکنی؛ مخصوصا اگر وکیل تسخیری نباشی و همه چیز دست خودت باشد.
باید مرتب چشمت دنبال پیدا کردن حق باشد تا جایی که از حقانیت طرفت مطمئن بشوی. کار سختی است چون خیلی وقت‌ها نمی‌شود گفت حق با کدام طرف است. ما در نهایت باید چیزی را که به آن «حق قانونی» می‌گویند در نظر بگیریم و با توجه به حقی که قانون به آدم‌ها می‌دهد از موکلمان دفاع کنیم.
خدا را شکر تا حالا برای خودم پیش نیامده که بفهمم موکلم محق نبوده ولی خیلی وقت‌ها پیش می‌آید که حق قانونی با آن چیزی که اخلاق برای آدم تعریف می‌کند تعارض دارد و این مساوی است با عذاب‌آورترین قسمت کار یک وکیل.
وکالت هم یک شغل است با تمامی جنبه‌های مثبت و منفی‌اش، با تمامی دقایق و ظرایفی که تو را با خود، به دنیای خیال بلکه به دنیای واقعیت می‌برد و آنجا رهایت می‌کند.
وکالت هم مانند هر شغل دیگری دغدغه‌های خاص خودش را دارد؛ لحظه‌های خوشایند و شاید کمی هم ناخوشایند. اما می‌شود به آن به‌عنوان مرحله‌ای از بزرگ‌شدن نگاه کرد.
آنجاست که می‌فهمی کم‌کم بزرگ شده‌ای و مسئولیت نه تنها خود یا خانواده‌ات که مسئولیت دفاع از همه آنهایی را باید به عهده بگیری که به تو اعتماد کرده‌اند و سرنوشت خودشان را به مهارت تو پیوند زده‌اند.
وکالت در ایران شغل سختی است چراکه وکیل با دریایی از قوانین، آیین‌نامه‌ها، بخشنامه‌ها، آرا و نظریاتی روبه‌روست که فوق‌العاده متغیر و بی‌ثباتند. شغل سختی است به این خاطر که انتظارات موکل از وکیل تعریف‌نشده و حدود و مرز آن حداقل در ذهن مردم به روشنی مشخص نیست و این مسئله دشواری کار را چندبرابر می‌کند.
تصویر عموم مردم از وکیل، به خاطر تزریق بعضی باورهای نادرست، تصویری مخدوش است و چه تلخ می‌شود لحظاتی که می‌بینی در کنار چند همکار متخلف، چه بسیار همکارانی هستند که پاک زندگی می‌کنند و هیچ‌وقت شرافت شغلی‌شان را با هیچ گناهی زیرسوال نمی‌برند.
وکالت در ایران گاهی به راه‌رفتن بر لبه تیغ می‌ماند و گاهی حتی حیثیت و زندگی خود وکیل در معرض تعرض و تعدی قرار می‌گیرد.
شاید یکی از سخت‌ترین شغل‌ها شغل وکالت باشد؛ چراکه آثار اشتباهات یک وکیل در دفاع از مردم بسیار مهم‌تر و تأثیرگذارتر از اشتباهات سایر مشاغل است. وکیل با زندگی و مرگ آدم‌ها سر و کار دارد.

سلام،لطفا کمکم کنید
من دانش آموز یازدهم انسانی هستم.
معدل سال دهمم حدود ۱۹شد.
با کسی ک حقوق خونده صحبت کردم،خودش ناراضی بود(سختیهاش،آزموناش،نامعلوم بودن آیندت و...)

بنظرتون بین حسابداری و وکالت کدوم بهتره؟!ینی ب کدوم میشه مطمین بود و زندگی آروم داشت؟
لطفا تلگرام  بیاید و کمکم کنید
Mohammadreza_daneshgar@
09193642046
  • android apk files free download to pc
  • ممنون از وبلاگ خوبتون. به سایت ما هم حتما سر
    بزنید
    سلام و تشکر از مطلب خوبتون. میخواستم بدونم از نظر سطح علمی و موقعیت شغلی چقدر تفاوت بین دانشگاه اصفهان و تهران در رشته حقوق هستش؟ ایا در کار وکالت در اینده تفاوت زیادی وجود داره یا خیر؟

    پاسخ:
    سلام / از نظر سطح علمی استادان بنظر می رسد دانشگاه تهران بهتر از اصفهان باشد اما برای موقعیت شغلی و حتی آزمون وکالت هیچ فرقی ندارند 
    سلام.ممنون مطلب خوبی بود.
    اگه بخوایم که خارج از کشور در رشته ی حقوق تحصیل کنیم،بعدا میتونیم با مدرک اونجا،داخل ایران مشغول به کار وکالت بشیم؟
    تفاوت هایی که بین قوانین ما و اونا وجود داره مانع نمیشه؟
    پاسخ:
    سلام/حقوق یا فقه و حقوق  را در سطح کارشناسی  باید در ایران بخوانید
    سلام . خسته نباشید . ممنون از اطلاعاتتون . من به رشته حقوق خیلی علاقه دارم ولی یک خورده خجالتیم . به نظر شما در آینده به مشکل برخورد میکنم یا نه ؟؟ 
    پاسخ:
    سلام بر شما / نعمت روی زمین قسمت پر رویان است /خون دل می خورد آنکس که حیایی دارد
    حجالت از چی ؟ و از کی ؟واقع بین باشید
    ممنون عالی بود 
    با عرض سلام و ادی خدمت شما بزرگوار عزیز بسیار از صحبتاتون بهره بردم و به اطلاعاتم افزود من که تازه اول راه هستم ولی با کلی سختی وارد این رشته شدم و قصد دارم بدرخشم علاقه زیادی که دارم از من یک وکیل درجه یک خواهد ساخت زندگیتونو بر هیچ مبنای قرار ندید دوستان جز علاقه+تلاش+پشتکار پشتکار پشتکار ... برقرار و مانا باشید.
    سلام. حرفاتون به دل نشست.. با طنز ظریفی که داشت، گاهی باعث لبخندم شد؛ برای همین همه اش را خوندم. درست می گید، کاش ورای پرستیژ و لغت دهان پر کن وکیل کمی هم به مصائب و سختی هایی که دارد هم فکر کنیم؛ ما خودمون برای یک کار اداری یا کاری که به دادگستری مربوط میشه و کلی دوندگی می کنیم و به فرض نتیجه هم بگیریم، کلی ذووووق زده میشیم که انگار عجب موفقیتی بدست اوریم و اعتماد به نفسمون میره بالا !! ولی کار وکیل همیشه، و هروز همینه ... 
    دانشجوی ارشد حقوق خصوصی هستم و قصد دارم آزمون وکالت شرکت کنم. 
    به همه ی همراهان خودم چه آنها که جلو رفته اند و چه آنها که از پس ما می آیند خسته نباشید میگم.

    پاسخ:
    با سلام و احترام/این مطلب نوشته آقای غفوریان است.
    سلام,بنده دانشجوی رشته ی عکاسی هستم, وعلاقه مند به حقوق و البته وکالت, و میدونم که اگر این رشته رو انتخاب میکردم قطعا موفق میشدم, خواستم بدونم که اگه الان بخوام توی این رشته ادامه ی تحصیل بدم, میتونم؟؟؟و اینکه رتبه ای  که لازمه واسه قبول شدن تو این رشته حدودا چنده؟؟
    پاسخ:
    با سلام و احترام/ برا کار وکالت قانونا باید لیسانس حقوق داشته باشید .
    جالب بود ..بعنوان یک وکیل باسختی کاروکالت موافقم ولی درامدوکالت اصلا خوب نیست..چون ماوکلا مثل کارمندها تسهیلات درمانی ومسکن و...نداریم و تااخرعمربایدکار کنیم چون از حقوق بازنشستگی خبری نیست که نیست

    پاسخ:
    با سلام و احترام/وکلای مرکز مشاوران می توانند بیمه تامین اجتماعی و بیمهای تکمیلی شوند و وکلای کانون هم خودشان صندوق بازنشتگی دارند و همین الان هم بازنشستگی می گیرند.
    با سلام و تشکر بسیاااار فراوان بابت مطالب فوق ، اطلاعات بسیاری گرفتم .. در آینده میخوام وکیل بشم  ، دعا کنید برام تا به خواستم برسم . بازم ممنون ✌
    پاسخ:
    با سلام و احترام/ان شا ء الله موفق می شوید.
    مرس برای یک تحقیق خوب بود
    پاسخ:
    سلام/متشکرم
     وای یکی از بزرگ ترین ارزووهام وکیل شدنه.برام دعا کنید
    پاسخ:
    سلام/ان شاءلله
    وکیل بودن کاره هرکسی نیست . زندگی وکیلا مثل کارمندا نیست زندگی وکیلا  پر از هیجان و چیز های غیر منتظره هست.وقتی وکیلی هرچه قد هم که منظم باشی و برنامه ریزی کنی نمیتونی چیزی پیشبینی کنی .موکل ها کلا باهم فرق دارن  . واقعا بهترین شغل وکیل و سختی های خودش داره  اونقد هم که اینحا نوشته سخت نیست 
    وکالت شغل بهتری . اونجوریم که شما میگید سخت نیست . اگه ی زندگی آروم میخوای و به وکالت هم علاقه ی نداری کارمندی رو باید قبول کنی ولی به هر حال اگه علاقه داشته باشی همه چی حله
    با سلام.
    از نویسنده محترم این متن (آقای غفوریان یا هر شخص دیگر) تشکر می کنم چرا که سختی ها و درد دل ما وکلا رو بیان نموده.
    واقعاً کار وکیل مشکله. خصوصاً برای وکلایی که به حلال بودن حق الوکاله ای که می گیرند فکر می کنند.

    پاسخ:
    با سلام و سپاس /
    بابا از وکالت غول نسازید اینقدرها هم که شما سختش کردید نیست علاقه اگه باشه تمام اینها کشک هست 
    برادر من بیا وکالت مسلما پیشرفت میکنی میدونم کارمندی رو انتخاب کردی ولی اخرش یک کارمند کارمند هست همین !!!
    پاسخ:
    اتفاقا برعکس! آقا مجید
    اگه میشد درصد گرفت الان بیش از 70درصد میخوام کارمندی را رها کنم البته ماها کارمندِ کارمند هم نیستیم و سختی های معمول کارمندی رو هم نداریم .یه عکس از محل کارم که خودم مسئولش هستم را گذاشتم خدایی شما بودین به راحتی دل می کندین؟البته اگه علاقمند به مطالعه بودین!